To Top
16:38 Τρίτη
31 Μαρτίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων 
ΑΡΧΙΚΗΚΟΙΝΩΝΙΑΕΠΙΣΤΟΛΕΣ • Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων 
  21 Φεβρουαρίου 2020, 9:57 πμ  
Ο Χριστόδουλος Γ. Παχουλίδης γράφει για τη συμβολή του Κύπριου αρχιμανδρίτη Μακαρίου Μυριανθέα, ως στρατιωτικού ιερέα, στις μάχες προ των φοβερών τουρκικών οχυρών του Μπιζανίου.

Στις 21 Φεβρουαρίου 1913, ένας σκληρός, πολυαίμακτος και μακροχρόνιος αγώνας, πάνω στα κακοτράχαλα βουνά της Ηπείρου, έφερε το «ποθούμενο». Οι Μπιζανομάχοι, με επικεφαλής τους, «του αετού τον γιο», τον διάδοχο Κωνσταντίνο, εισήλθαν θριαμβευτές στα Ιωάννινα και ύψωσαν σ’ αυτά, τη γαλανόλευκη σημαία του έθνους.
Επιστέγασμα των εορτασμών για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, ήταν η επίσημη δοξολογία στον μητροπολιτικό ναό της πόλης, όπου με βουρκωμένα μάτια ο μητροπολίτης Ιωαννίνων Γερβάσιος, εκ μέρους του ιδίου και του ποιμνίου του, αφού ευχαρίστησε πρώτα τον πανάγαθο Θεό και την υπέρμαχο στρατηγό, την παρθένο Μαρία, έστρεψε τις ευχαριστίες προς τον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο και τον τροπαιοφόρο στρατό του, μνημόνευσε τους «ηρωικώς αγωνισαμένους και ενδόξως πεσόντας Μπιζανομάχους» και είπε: «...θα καταλείπομεν εις τους επιγόνους ημών ιεράν παρακαταθήκην, όπως μετ’ ευγνωμοσύνης μνημονεύωσιν εσαεί τα ονόματα αυτών, και αυτούς να προβάλλωσιν πάντοτε ως πρότυπα αρετής και φιλοπατρίας...»
Μεταξύ των Μπιζανομάχων ήσαν και αρκετοί εθελοντές Ελληνοκύπριοι, ευπατρίδες και μη. Από αυτούς άλλοι έπεσαν στα αιματόβρεκτα πεδία των συγκρούσεων με τον εχθρό και άλλοι επέστρεψαν δαφνοστεφανωμένοι και πέθαναν ειρηνικά, κλείνοντας τον κύκλο της ζωής στην πατρώα τους γη. Κατάλογό τους έχουν οι ερευνητές ιστορικοί.
Θα σταθώ σε έναν από αυτούς τους Κύπριους εθελοντές, τον αρχιμανδρίτη, τότε, Μακάριο Μυριανθέα, μετέπειτα μητροπολίτη Κυρηνείας και Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, γνωστό, ως Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο Β’. Για αυτόν μελέτησα, συνέλεξα υλικό, πήρα πληροφορίες από στενούς του συνεργάτες και έχω εκδώσει ένα βιβλίο-αφιέρωμα. Ο τότε αρχιμανδρίτης Μακάριος Μυριανθέας, έσπευσε από την Αλεξάνδρεια, όπου τότε υπηρετούσε στο εκεί πατριαρχείο Αλεξανδρείας, εντάχθηκε εθελοντής στρατιωτικός ιερέας στο Α’ Σύνταγμα Κρητών, υπό τον συνταγματάρχη Λέοντα Λυσιανιώτη και μεταξύ άλλων, έλαβε μέρος κατά τις σκληρές μάχες προς εκπόρθηση των φοβερών τουρκικών οχυρών του Μπιζανίου, προς απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Μεταξύ άλλων, ο ως άνω διοικητής του, αναφέρει στην επιστολή του υπ’ αρ. 8098, προς το υπουργείο Άμυνας, ημερομηνίας 13/02/1914, «για ηθική αμοιβή του Κύπριου στρατιωτικού ιερέα, Μακάριου Μυριανθέα...» και τα ακόλουθα: «...Κατά την επίθεσιν της 7ης Ιανουαρίου 1913, (κατά των οχυρών του Μπιζανίου) ακολούθησεν εν τοις πρώτοις τον προελάσαντα Ε’ Λόχον, και κρατών υψωμένον τον Σταυρόν παρότρυνε και ενεθουσίαζε τους επιτιθεμένους και διώκωντας άνδρας... εξαίρετον ούτω, κατά την περίπτωσιν ταύτην, παράσχων υπηρεσίαν...»
Κατασκονισμένος, κουρασμένος, άυπνος, αλλά χαρούμενος, ο εθελοντής στρατιωτικός ιερέας, αρχιμανδρίτης Μακάριος Μυριανθέας, βρισκόταν εκεί, στον μητροπολιτικό ναό των Ιωαννίνων, στην ευχαριστήρια προς τον Θεό δοξολογία, για την απελευθέρωση της πόλης αυτής, προς ελευθερία αλύτρωτων αδελφών και προς ελευθερία της μαρτυρικής ιδιαίτερης πατρίδας του Κύπρου, μέχρι του θανάτου του (28/06/1950). Ως μητροπολίτης Κυρηνείας, και μετέπειτα ως Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, προσέφερε τα μέγιστα για την Παιδεία, με την ίδρυση ανώτερων Ελληνικών Σχολών, σε όλα τα διαμερίσματα της μητροπολιτικής του επαρχίας που εκτεινόταν από της Καλογραίας τα μέρη και έφθανε μέχρι το Παλαιχώρι, τον Πρόδρομο, τα Καμινάρια και τον Πύργο Τηλλυρίας. Εργάστηκε άοκνα για την πρόοδο του ποιμνίου του, θρησκευτική, εθνική, αλλά και την οικονομική επιβίωσή του. Υπέστη μαρτύρια, προπηλακισμούς, μακροχρόνια εξορία. Έμεινε πιστός μέχρι θανάτου στον Θεό, στην αιώνια Ελλάδα και στην Ένωση της ιδιαίτερης πατρίδας του Κύπρου μετ’ αυτής.
Εμείς σήμερα, ο Ελληνισμός της Κερύνειας, ο Ελληνισμός της Κύπρου, οι πανέλληνες, πρέπει επάξια να τον τιμούμε και να τον μνημονεύουμε, να μιμούμαστε την πίστη του προς τον Θεό, τη φιλοπατρία και την εθελούσια και άνευ ανταμοιβών προσφορά του.  Να αγωνιζόμαστε μονοιασμένοι για Χριστό και ελευθερία και δικαίωση τής ιδιαίτερης πατρίδας μας Κύπρου και όχι να ερίζουμε για ψηφοθηρία, θέσεις και αξιώματα, μεταξύ μας, ενώ βλέπουμε την πατρίδα μας, (θρησκευτικά εθνικά και οικονομικά), να βασίζει προς τον όλεθρο και την καταστροφή. Ας είναι τούτο το μικρό σημείωμα, ένα μικρό μνημόσυνο για τον μακαριστό πρωθιεράρχη Μακάριο Μυριανθέα, τον υψιπέτη αετό της Εκκλησίας της Κύπρου και ένας προβληματισμός για τον καθένα μας, ιδιαίτερα για τους λαλίστατους, αλλά ελάχιστα θετικά πράττοντας για σωτηρία της πατρίδας μας, κομματάρχες πολιτικούς μας.
 
  Χριστόδουλος Γ. Παχουλίδης   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...